Halle-Vilvoorde Komitee

Onder auspiciën van het Overlegcentrum van Vlaamse Verenigingen
 
ACTIE

SPLITS ZELF DE KIESKRING BRUSSEL-HALLE-VILVOORDE

WORD DIENSTWEIGERAAR

 

1. De paars-groene regering heeft een grote hervorming van het kiesstelsel doorgevoerd. Maar de enige noodzakelijke en sedert meer dan veertig jaar geëiste hervorming, nl. de splitsing van de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde stond niet op de agenda. De problematiek is voldoende gekend (zie afdruk artikel Secessie nr 9,okt-nov-dec 2002, te raadplegen op www.secessie.nu of op de webstek www.haviko.org).

 

Hoewel alle Vlaamse politici en partijen de splitsing van de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde als noodzakelijk erkennen, en deze eis reeds meer dan 40 jaar oud is,  kwam er opnieuw niets van in huis. Ondanks het Vlaams regeerakkoord. Ondanks betogingen, autokaravanen, plechtige oproepen,  stellingnames van de provincie Vlaams-Brabant  en van Vlaams-Brabantse gemeenten.

 

De Vlaamse Beweging is het beu om “stamelend te bidden of te bedelen bij de poort”, naar het woord van Willem Elsschot.

 

Het Halle-Vilvoorde Komitee, hierin gesteund door het Overlegcentrum van Vlaamse Verenigingen heeft daarom beslist over te gaan tot een nieuwe actie, die de definitieve aanval op deze anachronistische kieskring kan worden genoemd.

 

 

2. Vooreerst willen we vermelden dat we op 18 april jl. een brief gericht hebben aan de Vlaamse minister-president en aan de federale premier, waarin we de aloude Vlaamse eis tot splitsing voor de zoveelste keer onder hun aandacht brengen.

 

Afschrift van die brief werd onder andere bezorgd aan de Vlaamse partijvoorzitters, de voorzitter van het Vlaams Parlement, alle Vlaamse fractievoorzitters (Vlaams Parlement en federale Kamers).

 

Het OVV en het Halle-Vilvoorde Komitee hebben toen  alle Vlaamse partijvoorzitters opgeroepen om, over de partijgrenzen heen, een gezamenlijke brief te richten aan de federale premier met het dringend verzoek om de kieskring nog voor de verkiezingen te splitsen.

 

Tevens werd in de brieven een  nieuwe - minder vrijblijvende - actievorm aangekondigd.

 

Uiteraard wordt die actie zonder voorwerp indien de splitsing – volgens de taal- gewest- en provinciegrens - er voor de volgende verkiezingen komt. Ook is het uitgesloten dat Vlaanderen voor het wegnemen van de bestaande discriminatie ten nadele van Vlaanderen een prijs zou betalen.

 

 

 

Maar we hadden alle redenen om ongerust te zijn. Daarom begonnen we reeds met de concrete voorbereiding van onze actie.

 

Een nieuwe brief van dezelfde strekking werd aan de federale premier, aan de Vlaamse minister-president, aan de voorzitter van het Vlaams Parlement, aan de Vlaamse fractievoorzitters en aan de voorzitters van de Vlaamse partijen toegezonden op 7 januari 2003. Bij deze brief werd een indrukwekkende lijst gevoegd van meer dan 250 Vlaamse vooraanstaanden, die de dienstweigeringsactie hun morele steun toezeggen.

 

 

3. De actie gaat uit van de gedachte dat het tenslotte de Vlamingen zelf zijn die de verkiezingen voor Franstalige Brusselaars en Walen in Vlaanderen organiseren.  Indien Vlaanderen beslist die verkiezingen niet meer te organiseren dan zijn ze ook van de baan. Waarom zou Vlaanderen in Liedekerke, Kapelle-op-den-Bos, Londerzeel, Zemst en alle andere gemeenten van Halle-Vilvoorde tegen zijn eigen unanieme wil nog verkiezingen voor Waalse en Frans-Brusselse partijen

organiseren ?

 

 

Er zijn  zeer belangrijke precedenten :

 

        - (a) de afschaffing van de talentellingen gekoppeld aan de volkstelling die op 1 januari '60 had moeten plaatsvinden.  Deze telling ging uiteindelijk niet door nadat, op initiatief van het Vlaams Aktiekomitee Brussel en Taalgrens een boycot werd afgekondigd, waar 300 Vlaamse gemeentebesturen zich bij aansloten.

                   - (b) de wederrechtelijke uitstoting uit de Waalse Gewesraad en uit de Franse Gemeenschapsraad van de in Nijvel verkozen Vlaming Toon Van Overstraeten (1985). Dit leidde nadien tot aanpassing van de wetgeving.

 

 

De splitsing van de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde en de eerbiediging van de Vlaamse grenzen raakt de fundamentele belangen van Vlaanderen en is een absolute noodzaak in een federale staat. Wat voor het Waals gewest geldt, moet ook onverkort voor het Vlaams gewest van toepassing zijn.

 

Wachten op het akkoord van de Franstaligen voor de splitsing van de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde is een utopie.

 

Men kan anderzijds niet anders dan vaststellen dat alle Vlaamse politici en partijen in deze berustend van op de zijlijn toezien (wat een schril contrast overigens met het voortdurend in de bres springen van de Franstalige politici om de belangen van de francofonie te verdedigen: de burgemeesters van de zes faciliteitengemeenten, de onwettige Carrefour-subsidies, de ijver om de taalwet in gerechtszaken te wijzigen, de inzet om de taalexamens te versoepelen, de steun voor de onwettige benoemingen van eentalige ambtenaren in het Brussels gewest, het wederrechtelijk niet-subsidiëren van de Vlaamse school in Komen, de onwettige taalsituaties in de Brusselse ziekenhuizen, het kiesbedrog voor de Brusselse agglomeratieraad, de onwettige oprichting van een Franse school in Voeren, het niet-uitvoeren van het bibliotheekdecreet in een aantal faciliteitengemeenten enz…).

 

Vandaar dat het Halle-Vilvoorde Komitee, hierin gesteund door het Overlegcentrum van Vlaamse Verenigingen na rijp beraad besloten heeft een oproep tot burgerlijke ongehoorzaamheid te lanceren.

 

Indien de splitsing van de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde niet integraal en volgens de taal- gewest- en provinciegrens gerealiseerd wordt tegen de volgende verkiezingen, zullen wij de Vlaamse bevolking oproepen om geen medewerking te verlenen aan de organisatie van alle verkiezingen waarbij de splitsing niet gerealiseerd is.

 

4. De oproep is in het bijzonder gericht tot de vele duizenden burgers in geheel Vlaanderen die opgeroepen worden om te zetelen in een stembureau of in een telbureau (als voorzitter, bijzitter of plaatsvervanger).

 

 

We vragen hen om op gemotiveerde wijze hun medewerking te weigeren, en derhalve “dienstweigeraar” te worden: hiervoor zullen we ten gepaste tijd een model bezwaarschrift  beschikbaar stellen en voor verdere begeleiding en raad zorgen . Via een uitvoerig gedocumenteerde webstek (www.haviko.org) kunnen de personen die zich bij de actie aansluiten, zich nu reeds aanmelden. 

 

Het Halle-Vilvoorde Komitee rekent erop dat de actie grote bijval zal kennen gezien het onbetwistbaar rechtmatig karakter van de politieke doelstelling en gezien het nu reeds moeilijk is om de stem- en telbureau’s samen te stellen. Doelstelling is de Waalse en Frans-Brusselse verkiezingen in Vlaanderen onmogelijk te maken of minstens ernstig te bemoeilijken.

 

5. Weigeren te zetelen als voorzitter of bijzitter is strafbaar met een geldboete, maximaal tot 1000 €. 

 

De politiek geïnspireerde dienstweigeraars beschikken evenwel over een arsenaal aan middelen die de effectieve vervolging, laat staan de effectieve bestraffing onwaarschijnlijk maken.

 

Het is eerst en vooral reeds niet waarschijnlijk dat er tot vervolging zal worden overgegaan, zeker niet wanneer het aantal dienstweigeraars groot is.

In elk geval heeft de voorzitter van het Halle-Vilvoorde Komitee, reeds bij de vorige parlementsverkiezingen van 1999 op de voormelde politieke gronden geweigerd te zetelen als voorzitter van een stemopnemingsbureau. Het parket heeft geen vervolging ingesteld.

 

Zelfs indien het parket in de verschillende provincies zou beslissen over te gaan tot vervolging, dan zouden deze processen uitgroeien tot ware politieke processen: het “misdrijf” wordt immers gepleegd uit gewetensnood (nood breekt wet) en met het politieke doel om Waalse en Frans-Brusselse verkiezingen in Vlaanderen onmogelijk te maken. Dergelijke processen zouden de zaak alleen maar meer in de belangstelling brengen en de splitsing in elk geval onafwendbaar maken.

 

Het door politieke motieven ingegeven weigeren aan de organisatie van de verkiezingen mee te werken is een politiek misdrijf, waarvoor alleen de Hoven van Assisen bevoegd zijn. Het is weinig waarschijnlijk dat een zo onbeduidend misdrijf, alleen strafbaar met een geringe geldboete, ooit voor een Assisenhof wordt gebracht.

 

De dienstweigeraar kan zich ook beroepen op gewetensnood (artikel 71 van het strafwetboek bepaalt dat er geen misdrijf is wanneer de dader gedwongen werd door een macht die hij niet heeft kunnen weerstaan). 

 

In elk geval – in het allerslechtste geval - is de enige mogelijke sanctie een geldboete. Andere bijkomende sancties ( zoals bekendmaking van het vonnis, afzetting, beroepsverbod, ontzetting uit het stem- of kiesrecht, of uit andere rechten) zijn niet mogelijk. 

 

Ook leert de praktijk dat, zeker bij een eerste inbreuk, rekening wordt gehouden met verzachtende omstandigheden, waardoor de kans op het oplopen van de maximum-boete praktisch onbestaande is.

 

Uiteindelijk blijft het deelnemen aan de actie uiteraard een individuele beslissing die elkeen voor zichzelf dient te nemen. Dit neemt niet weg dat het Halle-Vilvoorde Komitee de dienstweigeraars zoveel mogelijk zal steunen en indien nodig een boetefonds zal oprichten om de ergste nood te lenigen.